در اين هنگام امام على عليه السّلام برخاست و عرضه داشت : اى رسول خدا ! پدر و مادرم فداى تو باد . انسان چگونه مىتواند با اخلاص شهادت بدهد و چيز ديگرى را با آن مخلوط ننمايد ؟ آن را توضيح بدهيد تا براى ما روشن شود . فقال نعم حرصا على الدّنيا و جمعها من غير حلّها و رضى بها و أقوام يقولون أقاويل الأخيار و يعملون عمل الجبابرة و الفجّار فمن لقي اللّه و ليس فيه شيء من هذه الخصال و هو يقول لا إله إلّا اللّه فله الجنّة فإن أخذ الدّنيا و ترك الآخرة فله النّار - و من تولّى خصومة ظالم أو أعانه عليها نزل به ملك الموت بالبشرى بلعنة اللّه و نار جهنّم خالدا فيها و بئس المصير فرمودند : منظور اين است كه بر دنيا حريص نباشد ، از راه حرام آن را جمع نكرده و به آن راضى نشود . عدّه‌اى سخن نيكوكاران مىگويند ، ولى عمل گردنكشان را انجام مىدهند . بنابراين ، كسى كه خداوند را درحالى ملاقات كند كه هيچ‌كدام از اين خصوصيات را نداشته باشد و « لا إله إلّا اللّه » بگويد ، بهشت از آن اوست . و كسى كه دنيا را بگيرد و آخرت را رها كند ، جهنّم از آن اوست . و كسى كه از طرف ظالمى دشمنى كند يا او را در دشمنى يارى دهد ، فرشته مرگ با بشارت به لعنت خدا ، ماندن هميشگى در آتش جهنّم كه عاقبت بدى است ، به سراغ او خواهد آمد . و من خفّ لسلطان جائر كان قرينه في النّار . و كسى كه براى حاجتى خود را براى سلطان ستمكارى سبك و آماده نمايد ، در جهنّم همراه او خواهد بود . و من دلّ سلطانا على الجور قرن مع هامان و كان هو و السّلطان من أشدّ أهل النّار عذابا . و كسى كه سلطانى را در ستمگرى راهنمايى كند ، با « هامان » همراه شده و عذاب او و آن سلطان از سخت‌ترين عذاب‌هاى اهل جهنّم است . و من عظّم صاحب دنيا و أحبّه لطمع دنياه سخط اللّه عليه و كان في درجته مع قارون في الباب الأسفل . و كسى كه دنيادار را به طمع دنيا بزرگ و عزيز داشته و او را دوست بدارد ، خداوند بر او غضبناك شده و با « قارون » در تابوت زيرين جهنّم در يك درجه خواهد بود .